Site icon InTheCage.pl

Who’s next In The Cage [#14] – Co dalej po UFC 334?

Who’s next In The Cage [#14] – Co dalej po UFC 334?

UFC 334 w Madison Square Garden przyniosło kilka rozstrzygnięć, które mogą mieć ogromne znaczenie dla przyszłości poszczególnych kategorii wagowych. Ciryl Gane po niezwykle wymagającym pojedynku obronił mistrzowski pas kategorii ciężkiej, pokonując Josha Hokita. Kayla Harrison poddała legendarną Amandę Nunes, natomiast Caio Borralho odniósł przekonujące zwycięstwo nad Yousrim Belgarouim. Ważne wygrane zanotowali również Luis Gurule i Chris Duncan, a starcie Urosa Medicia z Kevinem Hollandem zakończyło się większościowym remisem.

Kto powinien być następny dla bohaterów nowojorskiej gali? W kolejnej odsłonie „Who’s next In The Cage” przedstawiam sześć propozycji zestawień. Nie zabraknie potencjalnych walk mistrzowskich, wyczekiwanego rewanżu oraz pojedynków, które mogą znacząco wpłynąć na układ sił w poszczególnych dywizjach.

Ciryl Gane

Potencjalny przeciwnik: Tom Aspinall lub Alexander Volkov

Ciryl Gane po niezwykle wymagającym pojedynku obronił mistrzowski pas kategorii ciężkiej. Francuz podczas UFC 334 pokonał Josha Hokita jednogłośną decyzją sędziów, zwyciężając na wszystkich trzech kartach punktowych 48-47. Nie była to jednak łatwa przeprawa dla mistrza, który przez znaczną część pojedynku musiał radzić sobie z ogromną presją ze strony niepokonanego dotychczas Amerykanina.

Hokit od pierwszych sekund narzucił bardzo wysokie tempo, nieustannie skracał dystans i próbował zaskakiwać przeciwnika niekonwencjonalnymi atakami. Gane miał spore problemy ze znalezieniem odpowiedniego rytmu, jednak w mistrzowskich rundach zdołał przejąć inicjatywę. Francuz coraz skuteczniej wykorzystywał kopnięcia, pracował na korpus i ostatecznie przekonał do siebie wszystkich trzech sędziów.

Po takim zwycięstwie uważam, że Gane powinien zmierzyć się z Tomem Aspinallem, oczywiście pod warunkiem, że Brytyjczyk w pełni wróci do zdrowia po problemach z oczami. Ich pierwsze spotkanie podczas UFC 321 zakończyło się przedwcześnie po nieprzepisowym trafieniu Francuza palcami w oczy przeciwnika. Aspinall nie był w stanie kontynuować rywalizacji, dlatego pojedynek uznano za nierozstrzygnięty.

Właśnie dlatego ponowna konfrontacja miałaby dla mnie ogromny sens. Obaj zawodnicy nie mieli okazji udowodnić swojej wyższości w bezpośredniej rywalizacji, a dodatkowo sytuacja w kategorii ciężkiej uległa znaczącej zmianie. Aspinall musiał zwakować mistrzowski pas ze względu na przedłużającą się przerwę spowodowaną kontuzją, natomiast Gane został pełnoprawnym mistrzem.

Stylistycznie takie zestawienie zapowiadałoby się niezwykle interesująco. Gane jest jednym z najbardziej technicznych stójkowiczów w historii kategorii ciężkiej. Świetnie pracuje na nogach, potrafi kontrolować dystans i skutecznie wykorzystywać swoją szybkość. Aspinall jest natomiast zawodnikiem bardzo wszechstronnym, który łączy dynamiczny boks z doskonałymi umiejętnościami grapplerskimi.

Najbardziej interesowałoby mnie to, czy Brytyjczyk zdecydowałby się na rywalizację w stójce, czy próbowałby częściej przenosić pojedynek do parteru. Aspinall posiada umiejętności, które mogłyby sprawić Francuzowi sporo problemów, jednak Gane wielokrotnie udowadniał, że potrafi skutecznie neutralizować ofensywę wymagających przeciwników.

Jeżeli jednak powrót Aspinalla nie będzie możliwy w najbliższym czasie, chciałbym zobaczyć Gane w trzecim pojedynku z Alexandrem Volkovem. Rosjanin ma za sobą serię trzech kolejnych zwycięstw, a w ostatnim występie podczas UFC 333 pokonał Rizvana Kunieva jednogłośną decyzją sędziów.

Obaj zawodnicy spotkali się już dwukrotnie w oktagonie i za każdym razem zwyciężał Gane. Szczególnie ich drugi pojedynek podczas UFC 310 wzbudził jednak ogromne kontrowersje, ponieważ wielu kibiców i ekspertów uważało, że to Volkov powinien zostać ogłoszony zwycięzcą.

Uważam, że Rosjanin zrobił już wystarczająco dużo, żeby otrzymać możliwość walki o mistrzowski pas. Trzecie spotkanie z Gane byłoby dla niego okazją do zrewanżowania się za wcześniejsze porażki, a tym razem stawką byłoby najważniejsze trofeum kategorii ciężkiej.

Moim zdaniem priorytetem powinien być jednak rewanż z Aspinallem, pod warunkiem że Brytyjczyk odzyska pełną sprawność i otrzyma zgodę lekarzy na powrót do rywalizacji. Jeżeli jego przerwa się przedłuży, Volkov wydaje mi się najbardziej logicznym kandydatem do kolejnej mistrzowskiej szansy.

Kayla Harrison

Potencjalna przeciwniczka: Ailin Perez

Kayla Harrison odniosła jedno z najważniejszych zwycięstw w swojej dotychczasowej karierze. Amerykanka podczas UFC 334 pokonała legendarną Amandę Nunes przez poddanie w czwartej rundzie, skutecznie broniąc mistrzowskiego pasa kategorii koguciej. Harrison zakończyła pojedynek duszeniem zza pleców po minucie i dwudziestu dziewięciu sekundach czwartej odsłony.

Nie był to jednak łatwy pojedynek dla mistrzyni. Nunes po ponad trzyletniej przerwie pokazała, że nadal potrafi rywalizować na najwyższym poziomie. Brazylijka dobrze rozpoczęła walkę, skutecznie korzystała ze swoich umiejętności bokserskich i próbowała neutralizować próby obaleń przeciwniczki. Z czasem Harrison zaczęła jednak coraz skuteczniej wykorzystywać swoje znakomite judo, a w czwartej rundzie znalazła okazję do zakończenia pojedynku.

Pokonanie jednej z najwybitniejszych zawodniczek w historii MMA ma ogromną wartość. Harrison po raz kolejny udowodniła, że jest niezwykle trudna do zatrzymania, a jej umiejętności grapplerskie stanowią ogromne zagrożenie nawet dla najbardziej doświadczonych rywalek.

W następnej walce chciałbym zobaczyć ją z Ailin Perez. Argentynka znajduje się obecnie na fali siedmiu kolejnych zwycięstw i coraz mocniej zaznacza swoją obecność w ścisłej czołówce kategorii koguciej. W ostatnim występie podczas wrześniowej gali UFC pokonała jednogłośną decyzją sędziów Normę Dumont, odnosząc kolejne bardzo wartościowe zwycięstwo.

Uważam, że taka seria powinna zagwarantować jej możliwość walki o mistrzowski pas. Perez od dłuższego czasu systematycznie buduje swoją pozycję, a pokonanie Dumont tylko potwierdziło, że jest gotowa na największe wyzwanie w dotychczasowej karierze.

Najbardziej interesuje mnie jednak potencjalna rywalizacja zapaśnicza pomiędzy obiema zawodniczkami. Harrison jest dwukrotną mistrzynią olimpijską w judo, która potrafi znakomicie wykorzystywać swoje umiejętności w klinczu i parterze. Perez również bardzo dobrze czuje się w walce na chwyty, skutecznie obala przeciwniczki i potrafi kontrolować je na ziemi.

Właśnie dlatego ciekawi mnie, jak Argentynka poradziłaby sobie z fizycznością mistrzyni. Harrison w niemal każdym pojedynku potrafi narzucać swoje warunki i wykorzystywać przewagę siłową, jednak Perez posiada umiejętności, które mogłyby utrudnić jej realizowanie tego planu.

Z drugiej strony Amerykanka udowodniła w starciu z Nunes, że potrafi skutecznie walczyć nawet z zawodniczkami dysponującymi ogromnym doświadczeniem i bardzo dobrą obroną przed obaleniami. Argentynka musiałaby więc znaleźć sposób na ograniczenie największych atutów mistrzyni.

Moim zdaniem byłoby to bardzo dobre zestawienie dla obu zawodniczek. Harrison otrzymałaby możliwość pokonania kolejnej rozpędzonej pretendentki, natomiast Perez mogłaby udowodnić, że jest gotowa na zdobycie mistrzowskiego pasa. Uważam, że po siedmiu kolejnych zwycięstwach Argentynka zasługuje na taką szansę.

Caio Borralho

Potencjalny przeciwnik: Brendan Allen

Caio Borralho odniósł niezwykle ważne zwycięstwo podczas UFC 334. Brazylijczyk pokonał Yousriego Belgarouiego jednogłośną decyzją sędziów, zwyciężając na wszystkich trzech kartach punktowych 30-27. Tym samym potwierdził, że nadal należy do ścisłej czołówki kategorii średniej i zamierza ponownie włączyć się do rywalizacji o mistrzowski pas.

Borralho od początku pojedynku starał się wykorzystywać swoje umiejętności grapplerskie. Regularnie skracał dystans, szukał obaleń i skutecznie kontrolował przeciwnika w parterze. Belgaroui próbował wykorzystywać swoje znakomite umiejętności kickbokserskie, jednak Brazylijczyk konsekwentnie ograniczał jego ofensywę i ostatecznie wygrał wszystkie trzy rundy.

Dla Borralho było to bardzo cenne zwycięstwo, szczególnie po wcześniejszej porażce z Nassourdinem Imavovem. Brazylijczyk zdołał odbudować swoją pozycję i ponownie znajduje się w sytuacji, w której może myśleć o największych pojedynkach kategorii średniej.

Dlatego w następnej walce chciałbym zobaczyć go z Brendanem Allenem. Amerykanin znajduje się obecnie na fali czterech kolejnych zwycięstw, a w ostatnim występie podczas październikowej gali UFC pokonał Christiana Leroya Duncana przez duszenie zza pleców w piątej rundzie.

Uważam, że takie zestawienie miałoby ogromny sens sportowy. Obaj zawodnicy należą do ścisłej czołówki kategorii średniej, mają za sobą wiele wymagających pojedynków i znajdują się stosunkowo blisko możliwości walki o mistrzowski pas.

Najbardziej interesuje mnie jednak potencjalna rywalizacja w parterze. Borralho jest bardzo wszechstronnym zawodnikiem, który potrafi skutecznie korzystać z zapasów, kontrolować przeciwników i szukać okazji do poddań. Allen również dysponuje znakomitymi umiejętnościami grapplerskimi, a jego największym atutem pozostaje umiejętność kończenia pojedynków przez duszenia.

Właśnie dlatego bardzo ciekawi mnie, który z zawodników zdecydowałby się na częstsze przenoszenie walki do parteru. Borralho w ostatnim pojedynku pokazał, że potrafi skutecznie neutralizować ofensywę wymagających przeciwników, jednak Allen jest znacznie bardziej niebezpieczny podczas rywalizacji na ziemi niż Belgaroui.

Z drugiej strony Amerykanin musiałby uważać na wszechstronność Brazylijczyka. Borralho potrafi bardzo dobrze łączyć uderzenia z próbami obaleń, a jego umiejętność kontrolowania tempa walki mogłaby sprawić Allenowi sporo problemów.

Uważam również, że takie zestawienie miałoby duże znaczenie dla dalszej sytuacji w kategorii średniej. Obaj zawodnicy znajdują się w bardzo dobrym momencie kariery, a zwycięstwo w bezpośredniej konfrontacji mogłoby znacząco przybliżyć jednego z nich do mistrzowskiej szansy.

Moim zdaniem zwycięzca takiego pojedynku powinien otrzymać możliwość walki z jednym z głównych pretendentów do pasa, a być może nawet bezpośrednio o mistrzostwo. Borralho i Allen mają odpowiednie umiejętności oraz doświadczenie, żeby stworzyć niezwykle interesujące widowisko.

Uros Medic

Potencjalny przeciwnik: Kevin Holland – rewanż

Uros Medic i Kevin Holland stworzyli podczas UFC 334 jeden z najbardziej interesujących pojedynków całej gali. Ich konfrontacja zakończyła się jednak większościowym remisem, co pozostawiło ogromny niedosyt i sprawiło, że moim zdaniem obaj zawodnicy powinni jak najszybciej ponownie spotkać się w oktagonie.

Od pierwszych minut nie brakowało emocji. Holland bardzo dobrze rozpoczął pojedynek, skutecznie wykorzystywał swoje warunki fizyczne i zdołał nawet zagrozić przeciwnikowi próbą poddania. Medic przetrwał jednak trudne momenty, a w kolejnych rundach zaczął coraz skuteczniej wykorzystywać swoje umiejętności stójkowe.

Najwięcej kontrowersji wzbudziła sytuacja z drugiej rundy, kiedy Serb po raz drugi nieprzepisowo trafił Hollanda w okolice krocza. Sędzia Marc Goddard zdecydował się odjąć Mediciowi punkt, co ostatecznie miało ogromne znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia.

Po trzech rundach dwóch sędziów punktowało pojedynek 28-28, natomiast trzeci wskazał zwycięstwo Medicia 29-27. W efekcie walka zakończyła się większościowym remisem, a żaden z zawodników nie mógł dopisać do swojego rekordu kolejnego zwycięstwa.

Właśnie dlatego uważam, że UFC powinno przygotować natychmiastowy rewanż. Pierwszy pojedynek dostarczył wielu emocji, a jego przebieg pokazał, że obaj zawodnicy potrafią stanowić dla siebie ogromne zagrożenie.

Stylistycznie również jest to zestawienie, które bardzo mi się podoba. Medic jest niezwykle niebezpiecznym stójkowiczem, dysponuje dużą siłą uderzenia i potrafi skutecznie wykorzystywać nawet niewielkie błędy przeciwników. Holland jest natomiast zawodnikiem bardziej wszechstronnym, który bardzo dobrze korzysta ze swoich warunków fizycznych, potrafi kontrolować dystans i stanowi zagrożenie również w parterze.

Najbardziej interesuje mnie to, jak wyglądałaby ich druga konfrontacja. Medic z pewnością chciałby uniknąć sytuacji, które doprowadziły do odjęcia punktu, natomiast Holland mógłby częściej wykorzystywać swoje umiejętności grapplerskie, szczególnie po tym, jak w pierwszym pojedynku był bliski zakończenia walki przez poddanie.

Uważam również, że rewanż byłby korzystny dla obu zawodników pod względem dalszej kariery. Medic miałby możliwość udowodnienia, że jest w stanie pokonać tak doświadczonego przeciwnika jak Holland, natomiast Amerykanin otrzymałby szansę na jednoznaczne rozstrzygnięcie rywalizacji.

Moim zdaniem nie ma potrzeby szukania im innych przeciwników. Pierwsza walka zakończyła się bez zwycięzcy, pozostawiła sporo kontrowersji i dostarczyła kibicom wielu emocji. Właśnie dlatego chciałbym zobaczyć ich ponownie w oktagonie, tym razem z jednoznacznym rozstrzygnięciem.

Luis Gurule

Potencjalny przeciwnik: Jose Ochoa

Luis Gurule odniósł jedno z najcenniejszych zwycięstw w swojej dotychczasowej karierze. Amerykanin podczas UFC 334 pokonał Bilala Hasana niejednogłośną decyzją sędziów, zwyciężając na dwóch kartach punktowych 29-28, podczas gdy trzeci arbiter wskazał wygraną jego przeciwnika.

Dla Gurule było to niezwykle ważne zwycięstwo, szczególnie biorąc pod uwagę jego dotychczasowe występy w UFC. Amerykanin miał spore problemy z regularnym wygrywaniem pojedynków, dlatego pokonanie niepokonanego wcześniej Hasana może okazać się dla niego przełomowym momentem.

Nie był to jednak łatwy pojedynek. Hasan od początku próbował wykorzystywać swoją szybkość i umiejętności stójkowe, natomiast Gurule konsekwentnie szukał okazji do skracania dystansu i przenoszenia walki do parteru. Ostatecznie jego aktywność oraz kontrola w kluczowych momentach przekonały dwóch sędziów do przyznania mu zwycięstwa.

Po takim występie uważam, że Gurule powinien otrzymać kolejnego przeciwnika, który pozwoli mu potwierdzić swoją wartość w kategorii muszej. Dlatego w następnej walce chciałbym zobaczyć go z Jose Ochoą.

Peruwiańczyk jest zawodnikiem, który potrafi bardzo dobrze wykorzystywać swoje umiejętności stójkowe i nie boi się ofensywnej walki. W ostatnim występie podczas UFC 328 pokonał jednogłośną decyzją sędziów Claytona Carpentera, odnosząc kolejne cenne zwycięstwo w największej organizacji MMA na świecie.

To zestawienie podoba mi się przede wszystkim ze względu na odmienne atuty obu zawodników. Gurule potrafi skutecznie korzystać z zapasów, kontrolować przeciwników w parterze i narzucać swoje warunki podczas walki w klinczu. Ochoa jest natomiast bardzo dynamicznym stójkowiczem, który dysponuje mocnymi uderzeniami i potrafi kończyć pojedynki przed czasem.

Najbardziej interesuje mnie to, jak Peruwiańczyk poradziłby sobie z presją zapaśniczą Amerykanina. Gurule w starciu z Hasanem pokazał, że potrafi skutecznie wykorzystywać swoje umiejętności parterowe, jednak Ochoa posiada doświadczenie w rywalizacji z zawodnikami preferującymi podobny styl.

Z drugiej strony Amerykanin musiałby zachować dużą ostrożność w stójce. Ochoa wielokrotnie udowadniał, że potrafi wykorzystać nawet niewielki błąd przeciwnika, dlatego Gurule nie mógłby pozwolić sobie na zbyt długie pozostawanie w otwartych wymianach.

Uważam, że takie zestawienie miałoby bardzo dużo sensu sportowego. Gurule po pokonaniu Hasana zasługuje na kolejne wartościowe wyzwanie, natomiast Ochoa otrzymałby możliwość sprawdzenia się z zawodnikiem, który właśnie odniósł jedno z najważniejszych zwycięstw w swojej karierze.

Moim zdaniem byłoby to bardzo dobre zestawienie dla obu. Gurule mógłby udowodnić, że ostatnia wygrana nie była przypadkiem, natomiast Ochoa miałby szansę na kolejne zwycięstwo i poprawienie swojej pozycji w kategorii muszej.

Chris Duncan

Potencjalny przeciwnik: Tommy Gantt

Chris Duncan odniósł niezwykle cenne zwycięstwo podczas UFC 334. Szkot pokonał Drew Dobera jednogłośną decyzją sędziów, zwyciężając na kartach punktowych 30-27, 30-27 i 29-28. Tym samym dopisał do swojego rekordu kolejne ważne zwycięstwo i udowodnił, że jest gotowy na rywalizację z coraz bardziej wymagającymi przeciwnikami kategorii lekkiej.

Pokonanie tak doświadczonego zawodnika jak Dober ma ogromną wartość. Amerykanin od lat należy do grona najbardziej widowiskowych zawodników dywizji, dysponuje dużą siłą uderzenia i wielokrotnie udowadniał, że potrafi kończyć pojedynki przed czasem. Duncan zdołał jednak skutecznie zneutralizować jego największe atuty i ostatecznie przekonał do siebie wszystkich trzech sędziów.

Po takim występie uważam, że Szkot powinien otrzymać kolejnego wymagającego przeciwnika. Nie chciałbym jednak od razu rzucać go na zawodników ze ścisłej czołówki kategorii lekkiej. Znacznie bardziej interesuje mnie konfrontacja z innym zawodnikiem, który również próbuje budować swoją pozycję w UFC.

Dlatego w następnej walce chciałbym zobaczyć go z Tommym Ganttem. Amerykanin jest jednym z interesujących zawodników kategorii lekkiej i pozostaje niepokonany w zawodowej karierze. W ostatnim występie podczas wrześniowej gali Noche UFC pokonał Drakkara Klose przez poddanie w trzeciej rundzie, odnosząc niezwykle wartościowe zwycięstwo.

To zestawienie podoba mi się przede wszystkim ze względu na wszechstronność obu zawodników. Duncan potrafi bardzo dobrze korzystać z umiejętności stójkowych, skutecznie wywiera presję i nie boi się otwartych wymian. Gantt jest natomiast zawodnikiem, który potrafi kończyć pojedynki zarówno uderzeniami, jak i poddaniami.

Najbardziej interesowałoby mnie to, jak wyglądałaby ich rywalizacja w parterze. Gantt wielokrotnie udowadniał, że potrafi skutecznie wykorzystywać swoje umiejętności grapplerskie, a jego ostatnie zwycięstwo nad Klose tylko potwierdziło, że stanowi ogromne zagrożenie podczas walki na ziemi.

Duncan musiałby więc znaleźć sposób na ograniczenie tych atutów. Szkot potrafi bardzo dobrze pracować w klinczu i skutecznie korzystać z zapasów, jednak Gantt byłby dla niego niezwykle wymagającym przeciwnikiem, szczególnie w sytuacjach parterowych.

Z drugiej strony Amerykanin musiałby uważać na presję i umiejętności stójkowe Duncana. Szkot potrafi narzucać wysokie tempo i konsekwentnie realizować swój plan taktyczny, co mogłoby sprawić niepokonanemu zawodnikowi sporo problemów.

Uważam również, że takie zestawienie miałoby bardzo dużo sensu w kontekście dalszej kariery obu zawodników. Duncan po zwycięstwie nad Doberem chce coraz mocniej zaznaczać swoją obecność w kategorii lekkiej, natomiast Gantt otrzymałby możliwość pokonania kolejnego doświadczonego przeciwnika.

Moim zdaniem zwycięzca takiego pojedynku powinien otrzymać szansę rywalizacji z zawodnikiem znajdującym się w pobliżu rankingu kategorii lekkiej. Obaj mają duży potencjał, a ich bezpośrednia konfrontacja mogłaby być niezwykle interesującym sprawdzianem przed kolejnym etapem kariery.

Zobacz także: Dana White zmienił zdanie o Joshu Hokicie! „Ten gość jest prawdziwy”

Exit mobile version