Dwie walki o pas na UFC 334, a więc zapraszamy na typowanie redakcyjne! Jeśli nie wiecie, na kogo postawić na Fortunie, to warto sprawdzić nasze predykcje!

Ciryl Gane (14-2) vs. Josh Hokit (10-0) – pojedynek o pas mistrzowski UFC w wadze ciężkiej

Grzegorz: W walce wieczoru gali UFC 334 dojdzie do niezwykle interesującego starcia w kategorii ciężkiej, w którym mistrz Ciryl Gane podejmie niepokonanego Josha Hokita. Będzie to klasyczna konfrontacja dwóch zupełnie odmiennych stylów walki – technicznego, mobilnego kickboksera z jednej strony oraz niezwykle atletycznego zapaśnika, dysponującego niezłymi warunkami fizycznymi i imponującą wydolnością, z drugiej. Na papierze obaj mają argumenty, aby sięgnąć po zwycięstwo, jednak kluczowe będzie to, czy Amerykanin zdoła narzucić swoje warunki walki, zanim Francuz wykorzysta przewagę w stójce.

Ciryl Gane to zawodnik, którego styl walki jest wręcz nietypowy jak na kategorię ciężką. Francuz porusza się na nogach z lekkością charakterystyczną raczej dla zawodników znacznie niższych kategorii wagowych, doskonale kontroluje dystans i potrafi płynnie przechodzić pomiędzy kolejnymi technikami. Nie jest typowym ciężkim, który szuka pojedynczego, nokautującego uderzenia. Gane przede wszystkim rozbija rywali precyzyjnymi kombinacjami, wykorzystuje przewagę szybkości, a także bardzo chętnie zaprzęga do działania kopnięcia na różnych poziomach. Jego największym atutem jest jednak umiejętność czytania przeciwnika i reagowania na jego poczynania. Francuz nie musi prowadzić otwartej wymiany, aby zaznaczać swoją przewagę. Potrafi punktować pojedynczymi uderzeniami, zmieniać ustawienie, wycofywać się z linii ataku i ponownie wracać z własną akcją. Właśnie dlatego tak trudno zamknąć go pod siatką i zmusić do walki na warunkach przeciwnika. Nie oznacza to oczywiście, że mistrz jest zawodnikiem kompletnym. W przeszłości zdarzały mu się problemy w starciach z rywalami, którzy potrafili skutecznie przenieść walkę do parteru i utrzymać go na plecach. Nie jest to jego najmocniejsza płaszczyzna, a w konfrontacji z tak silnym fizycznie zapaśnikiem jak Hokit może mieć to ogromne znaczenie. Nie można jednak zakładać, że Amerykanin będzie w stanie sprowadzać Francuza bez większego oporu. Gane również dysponuje dobrymi warunkami fizycznymi, potrafi utrzymywać odpowiedni dystans i niejednokrotnie pokazywał, że potrafi bronić się przed próbami przeniesienia walki na matę. Jeśli uda mu się utrzymać pojedynek w stójce, jego przewaga techniczna powinna być bardzo wyraźna.

Skupmy się na stylu walki pretendenta. Otóż Josh Hokit to zawodnik, którego największymi atutami są siła fizyczna, dynamika oraz zapasy. Amerykanin ma za sobą doświadczenie w zapasach akademickich na poziomie NCAA Division I, a także epizod związany z futbolem amerykańskim, co dobrze obrazuje jego przygotowanie motoryczne i predyspozycje fizyczne. Nie poluje na nokaut jednym ciosem. Hokit potrafi narzucać bardzo wysokie tempo, skracać dystans, kontrolować rywali w klinczu i sukcesywnie szukać sprowadzeń. Jego największym zagrożeniem jest właśnie presja, którą potrafi wywierać od pierwszych sekund pojedynku. Nie daje przeciwnikom zbyt wiele czasu na spokojne rozgrywanie walki, zmusza ich do ciągłej reakcji i próbuje doprowadzić do sytuacji, w której jego przewaga fizyczna zaczyna odgrywać coraz większą rolę. W stójce Hokit nie prezentuje takiego poziomu technicznego jak Gane. Bazuje przede wszystkim na sile, agresji i mocnych uderzeniach, a jego akcje bywają mniej uporządkowane niż te wyprowadzane przez mistrza. Nie oznacza to jednak, że można go lekceważyć w tej płaszczyźnie. Przy jego warunkach fizycznych nawet pojedynczy cios może stanowić poważne zagrożenie, szczególnie jeśli uda mu się zamknąć Francuza pod siatką. Hokit nie musi zresztą wygrywać każdej wymiany. Jego plan na pojedynek powinien być stosunkowo prosty – wywierać presję, zmuszać Gane’a do cofania się, skracać dystans i jak najszybciej szukać obaleń. Jeśli zacznie wdawać się z Francuzem w techniczną walkę na środku oktagonu, może mieć naprawdę duże problemy. W tej płaszczyźnie różnica umiejętności powinna działać zdecydowanie na korzyść mistrza.

Nie mam większych wątpliwości, że Hokit będzie próbował przenieść walkę do parteru. Pytanie brzmi jednak, jak wiele będzie musiał poświęcić, aby osiągnąć ten cel. Gane nie jest zawodnikiem, którego można bezkarnie gonić po oktagonie, a jego mobilność może mocno utrudniać Amerykaninowi skuteczne skracanie dystansu. Francuz powinien przede wszystkim wykorzystywać lewy prosty, kopnięcia na korpus oraz niskie kopnięcia, które mogą stopniowo ograniczać dynamikę pretendenta. Szczególnie istotne będą uderzenia na tułów, ponieważ Hokit, aby zrealizować swój plan, będzie musiał regularnie wchodzić w zasięg mistrza. Każda taka próba może zostać skontrowana, a kolejne czyste trafienia będą odbierały Amerykaninowi komfort działania. Z drugiej strony, jeśli Hokit zdoła zamknąć Gane’a pod siatką i skutecznie przejść do klinczu, sytuacja może się diametralnie zmienić. Wówczas Francuz będzie musiał bronić się przed kolejnymi próbami sprowadzeń, a także mierzyć się z fizycznością rywala. Nie zakładałbym jednak, że samo znalezienie się na macie oznacza automatyczne zwycięstwo pretendenta. Hokit będzie musiał jeszcze utrzymać mistrza na dole, kontrolować jego ruchy i zadawać obrażenia, a to zupełnie inna kwestia niż samo doprowadzenie do obalenia. Gane ma wystarczająco dużo doświadczenia, aby wiedzieć, jak nie dopuścić do długotrwałej kontroli, choć nie można wykluczyć, że siła i zapasy Amerykanina okażą się w tej konfrontacji decydujące.

Podsumowując, wszystko w tej walce tak naprawdę zależy od tego, czy Josh Hokit będzie w stanie skutecznie narzucić swoje zapasy. Jeśli Amerykanin od pierwszych minut zacznie regularnie sprowadzać Gane’a i utrzymywać go na plecach, może doprowadzić do sytuacji, w której mistrz będzie zmuszony poświęcać coraz więcej energii na samą defensywę. Nie wierzę jednak, że będzie to dla pretendenta tak łatwe zadanie, jak mogłoby się wydawać, biorąc pod uwagę jego zaplecze zapaśnicze i warunki fizyczne. Gane jest znacznie bardziej mobilnym, szybszym i precyzyjniejszym zawodnikiem, a w stójce różnica pomiędzy oboma zawodnikami powinna być naprawdę duża. Hokit będzie musiał podejmować ryzyko, aby skrócić dystans, a to stworzy mistrzowi wiele okazji do kontr i punktowania. Nie spodziewam się, aby Francuz szukał za wszelką cenę nokautu. Myślę, że będzie konsekwentnie rozbijał pretendenta, korzystając z przewagi technicznej i ruchliwości, jednocześnie unikając niepotrzebnego wdawania się w pojedynek w klinczu. Im dłużej walka będzie toczyć się na jego warunkach, tym trudniej będzie Hokitowi odwrócić jej przebieg. Ostatecznie stawiam na doświadczenie, technikę i umiejętność kontrolowania dystansu po stronie mistrza. Po pięciu rundach pojedynku, w którym Amerykanin będzie miał swoje momenty zapaśnicze, ale nie zdoła utrzymać Gane’a na macie wystarczająco długo, Francuz powinien obronić pas. Mój typ: Ciryl Gane przez decyzję sędziów.

Kursy podstawowe na tę walkę na efortuna.pl przedstawiają się następująco:
Gane: 1.46
Hokit: 2.65

Kayla Harrison (19-1) vs. Amanda Nunes (23-5) – pojedynek o pas mistrzowski UFC w wadze koguciej

Grzegorz: Starcie Kayli Harrison z Amandą Nunes to bez wątpienia jeden z najciekawszych pojedynków, jakie można zestawić w kobiecym MMA. Z jednej strony mamy aktualną mistrzynię kategorii koguciej, dwukrotną mistrzynię olimpijską w judo, która zdominowała dotychczasowe rywalki w UFC, z drugiej natomiast jedną z najwybitniejszych zawodniczek w historii tego sportu, powracającą z emerytury po ponad trzech latach przerwy. Nie oszukujmy się, Brazylijka przez lata była absolutną dominatorką, jednak trudno przewidzieć, jak będzie wyglądała po tak długim rozbracie z zawodowym MMA. Podobnie zresztą sprawa ma się z Harrison, która wraca do klatki po poważnej operacji szyi.

Jak walczy Amanda Nunes, raczej każdy doskonale wie. Brazylijka jest przede wszystkim niezwykle wszechstronną zawodniczką, choć jej największym atutem od zawsze pozostawała stójka. „Lwica” dysponuje bardzo mocnymi uderzeniami, świetnym timingiem i potrafi kończyć pojedynki zarówno pojedynczymi ciosami, jak i kombinacjami. Nunes potrafi cierpliwie rozczytywać rywalki, wykorzystywać ich błędy i kontrować w odpowiednim momencie. Ponadto Brazylijka chętnie korzysta z niskich kopnięć, którymi może ograniczać mobilność przeciwniczek, a jej bokserskie kombinacje należą do jednych z najgroźniejszych w historii kobiecego MMA. Nie można jednak zapominać, że Nunes to również zawodniczka mogąca pochwalić się czarnym pasem brazylijskiego jiu-jitsu, a więc nie jest to typowa kickbokserka, którą można bezkarnie sprowadzać do parteru i tam zdominować. Potrafi odnaleźć się w tej płaszczyźnie, choć oczywiście nie oznacza to, że będzie w stanie przeciwstawić się każdej rywalce z odpowiednim zapleczem grapplerskim. Największym znakiem zapytania pozostaje jednak jej aktualna dyspozycja. Nunes niespodziewanie zakończyła karierę po zwycięstwie nad Irene Aldaną, będąc wówczas na szczycie i posiadając dwa mistrzowskie pasy. Przez ponad trzy lata nie oglądaliśmy jej w zawodowej rywalizacji, a powrót do oktagonu po tak długiej przerwie nigdy nie jest łatwym zadaniem. Owszem, Brazylijka ma ogromne doświadczenie i umiejętności, których nie da się wymazać z pamięci, ale nie wiemy, jak zareaguje jej organizm na pięć rund walki z tak wymagającą przeciwniczką. Szczególnie że tym razem nie będzie mogła pozwolić sobie na zbyt wiele błędów w defensywie.

Aktualna mistrzyni – Kayla Harrison – to przede wszystkim absolutna dominatorka w płaszczyźnie zapaśniczej i klinczerskiej. Amerykanka ma za sobą wieloletnie doświadczenie w judo, którego zwieńczeniem były dwa złote medale olimpijskie, i doskonale przekłada je na realia MMA. Harrison potrafi błyskawicznie skracać dystans, łapać rywalki w klincz, szukać podcięć oraz efektownych rzutów. Gdy już przeniesie walkę do parteru, zwykle nie daje przeciwniczkom zbyt wiele przestrzeni na powrót do stójki. Jej presja z góry jest niezwykle mocna, a kontrolę potrafi łączyć z precyzyjnymi i silnymi uderzeniami i łokciami. Właśnie w ten sposób całkowicie zdominowała Holly Holm, a następnie Juliannę Peñę, którą ostatecznie poddała kimurą. Harrison nie musi przy tym szukać natychmiastowego skończenia. Potrafi sukcesywnie odbierać rywalkom siły, utrzymywać je na macie i stopniowo powiększać swoją przewagę. W stójce Amerykanka nie prezentuje takiego poziomu technicznego jak Nunes, jednak nie można traktować jej jako zawodniczki całkowicie bezbronnej w tej płaszczyźnie. Jej siła fizyczna i umiejętność skracania dystansu sprawiają, że potrafi skutecznie wymuszać na przeciwniczkach reakcje, które następnie wykorzystuje do przechodzenia w klincz. Plan na pojedynek z Brazylijką powinna mieć zatem stosunkowo prosty – jak najszybciej skracać dystans, nie wdawać się w długie wymiany bokserskie i przenosić walkę do parteru. Nie oznacza to jednak, że wszystko będzie dla niej formalnością. Harrison wraca po poważnej operacji szyi, która wykluczyła ją z pierwotnie zaplanowanego terminu walki. Trudno więc jednoznacznie ocenić, czy będzie w stanie zaprezentować taką samą fizyczność i dynamikę, do jakich przyzwyczaiła nas przed kontuzją.

Ciężko wskazać, jak będzie wyglądała ta walka, gdyż mamy do czynienia z dwoma bardzo dużymi znakami zapytania. Nunes wraca po ponad trzech latach emerytury, natomiast Harrison musi udowodnić, że poważna operacja szyi nie wpłynęła negatywnie na jej możliwości fizyczne. Nie mam jednak większych wątpliwości, że Amerykanka będzie próbowała możliwie szybko przenieść pojedynek do parteru. Stójka jest bowiem płaszczyzną, w której Nunes ma zdecydowanie więcej argumentów, a jej siła ciosu może stanowić ogromne zagrożenie. Brazylijka musi przede wszystkim uważać na skracanie dystansu przez Harrison i nie może pozwolić jej na swobodne wiązanie się w klinczu. Jeśli jednak zdoła utrzymywać walkę na środku oktagonu, punktować prostymi, dokładać kopnięcia i kontrować próby wejść w nogi, może sprawić mistrzyni naprawdę duże problemy. Nie wierzę natomiast, że Nunes będzie w stanie przez pełne pięć rund skutecznie bronić się przed kolejnymi próbami sprowadzeń. Harrison ma zbyt duże doświadczenie w tej płaszczyźnie, a jej przewaga fizyczna może okazać się decydująca, szczególnie w późniejszych fragmentach pojedynku. Oczywiście nie można wykluczyć, że Brazylijka zdoła zaskoczyć rywalkę mocnym uderzeniem i zakończyć walkę przed czasem. Nie nastawiałbym się jednak na to jako najbardziej prawdopodobny scenariusz.

Podsumowując, wszystko w tej walce tak naprawdę zależy od tego, w jakiej dyspozycji powróci Amanda Nunes. Jeśli zobaczymy zawodniczkę z najlepszych lat kariery, jej umiejętności stójkowe mogą wystarczyć, aby zatrzymać zapędy zapaśnicze Harrison. Mam jednak spore wątpliwości, czy po tak długiej przerwie Brazylijka będzie w stanie od razu wejść na najwyższe obroty i przez pięć rund utrzymywać odpowiedni poziom defensywy. Harrison powinna konsekwentnie szukać klinczu i sprowadzeń, a następnie kontrolować pojedynek z góry, sukcesywnie odbierając byłej mistrzyni szanse na rozwinięcie skrzydeł w stójce. Mając na uwadze różnicę w aktywności obu zawodniczek w ostatnich latach oraz styl walki Amerykanki, skłaniam się ku temu, że aktualna mistrzyni obroni pas. Mój typ: Kayla Harrison przez decyzję sędziów.

Kursy podstawowe na tę walkę na efortuna.pl przedstawiają się następująco:
Harrison: 1.60
Nunes: 2.30

Caio Borralho (18-2) vs. Yousri Belgaroui (11-3)

Michał: Moim zdecydowanym faworytem w tym pojedynku jest Caio Borralho. Brazylijczyk ma zdecydowanie większe doświadczenie w UFC, mierzył się już z bardzo mocnymi nazwiskami i udowodnił, że należy do ścisłej czołówki kategorii średniej. Jest świetnym strikerem, ale przede wszystkim kompletnym zawodnikiem MMA. Potrafi dobrze pracować w stójce, korzystać z zapasów, a także kończyć rywali poddaniami.

Yousri Belgaroui to natomiast zawodnik, którego absolutnie nie można lekceważyć. Holender ma bardzo mocne kickbokserskie podstawy, świetne warunki fizyczne, duży zasięg i przede wszystkim potężne uderzenie. W UFC wygrał przed czasem wszystkie trzy dotychczasowe pojedynki, więc z pewnością potrafi być niebezpieczny. To zawodnik, który najlepiej czuje się w stójce i będzie chciał prowadzić walkę na swoich warunkach.

Trzeba jednak pamiętać, że Borralho to już zupełnie inny poziom sportowy. Porażka z Nassourdinem Imavovem nie oznacza, że należy go skreślać. Brazylijczyk nadal ma ogromny potencjał i uważam, że prędzej czy później realnie powalczy o mistrzowski pas.

Belgaroui ma swoje atuty i może sprawić problemy, szczególnie w stójce, ale w mojej ocenie Borralho ma zdecydowanie więcej argumentów, żeby wygrać ten pojedynek. Mój typ: Caio Borralho.

Kursy podstawowe na tę walkę na efortuna.pl przedstawiają się następująco:
Borralho: 1.60
Belgaroui: 2.31

Uros Medic (14-3) vs. Kevin Holland (29-15)

Igor: Podczas gali UFC 334 w nowojorskim Madison Square Garden dojdzie do interesującego pojedynku w kategorii półśredniej. Uros Medić (14-3) zmierzy się z doświadczonym Kevinem Hollandem (29-15). Serb przystąpi do tego starcia z serią czterech kolejnych zwycięstw przez nokaut, natomiast Amerykanin postara się wykorzystać swoje doświadczenie i zatrzymać rozpędzonego rywala. Obaj zawodnicy preferują efektowną rywalizację w stójce, dlatego trudno spodziewać się zachowawczego pojedynku.

Uros Medić znajduje się obecnie w najlepszym okresie swojej kariery w UFC. Serb wygrał cztery ostatnie pojedynki, za każdym razem kończąc przeciwnika już w pierwszej rundzie. W pokonanym polu pozostawił Gilberta Urbinę, Muslima Salikhova, Geoffa Neala oraz Daniela Rodrigueza. Jego największymi atutami są siła uderzenia, agresja oraz umiejętność błyskawicznego wykorzystywania błędów przeciwnika. Medić potrafi skutecznie wywierać presję, a jego ofensywny styl sprawia, że niemal każde czyste trafienie może zakończyć pojedynek. Kevin Holland to natomiast jeden z najbardziej doświadczonych zawodników kategorii półśredniej. Amerykanin rywalizował z wieloma czołowymi nazwiskami UFC, a jego największymi atutami pozostają niekonwencjonalna stójka, długie ciosy proste oraz umiejętności parterowe. Holland potrafi skutecznie kontrować agresywnie atakujących przeciwników, a jego wszechstronność pozwala mu szukać zwycięstwa również przez poddanie. W ostatnim występie pokonał Randy’ego Browna, wracając na zwycięską ścieżkę po dwóch porażkach.

Kluczowym elementem tego zestawienia będzie kontrola dystansu. Holland dysponuje aż 25-centymetrową przewagą zasięgu ramion, co powinno pozwalać mu na punktowanie przeciwnika z bezpiecznej odległości. Medić będzie natomiast próbował skracać dystans i szukać mocnych uderzeń w półdystansie. Serb musi jednak uważać na kontry Amerykanina, który potrafi wykorzystywać nadmierną agresję swoich rywali. Istotna może okazać się również kondycja obu zawodników. Medić przyzwyczaił kibiców do błyskawicznych rozstrzygnięć, dlatego przedłużający się pojedynek może stanowić dla niego poważny sprawdzian. Holland ma zdecydowanie większe doświadczenie w dłuższych walkach, a dodatkowo dysponuje argumentami w parterze. Jeżeli przetrwa początkowy napór Serba, jego szanse na przejęcie inicjatywy powinny wzrosnąć. Moim faworytem jest Uros Medić. Uważam, że jego aktualna dyspozycja, siła uderzenia oraz umiejętność narzucania wysokiego tempa mogą okazać się decydujące. Holland z pewnością będzie niebezpieczny ze względu na przewagę zasięgu i doświadczenie, jednak jego momentami nonszalanckie podejście do defensywy może zostać wykorzystane przez agresywnego Serba. Spodziewam się, że Medić od początku spróbuje wywierać presję i zmuszać przeciwnika do cofania się. Jeżeli zdoła skrócić dystans i trafić jedną ze swoich mocnych kombinacji, może zakończyć pojedynek już w pierwszych minutach. Typuję piąte z rzędu zwycięstwo Serba przez nokaut, choć nie można wykluczyć, że doświadczenie i umiejętności parterowe Hollanda całkowicie odmienią przebieg tej rywalizacji. Mój typ: Uros Medić przez KO/TKO w 1. rundzie.

Kursy podstawowe na tę walkę na efortuna.pl przedstawiają się następująco:
Medic: 1.61
Holland: 2.28

Luis Gurule (11-4) vs. Bilal Hasan (10-0)

Fabian: Na UFC 334 kartę główną otworzy niezwykle utalentowany muszy Bilal Hasan. W sierpniu stoczył dwa pojedynki. Najpierw zmiótł rywala na DWCS, a pod koniec miesiąca już na gali UFC odprawił niepokonanego Peruwiańczyka. Jego talent wydaje się być niezwykle cenny dla organizacji, ponieważ na numerowanej gali dostaje walkę karty głównej, i to walkę, w której ponownie powinien błysnąć, kończąc pojedynek przed czasem. Hawajczyk reprezentujący Indonezję zmierzy się z Luisem Gurule, legitymującym się bilansem 1-4 pod banderą amerykańskiego giganta. Gurule jest największym underdogiem na całej karcie. Wszak Bilal jest niezwykle eksplozywny, ma świetne kopnięcia rodem z taekwondo i bardzo szybkie kombinacje bokserskie. 8 z 10 zawodowych pojedynków wygrał przez nokaut, trenuje u Demetriousa Johnsona, ma też sporą przewagę zasięgu. Tak naprawdę jedynym rozwiązaniem dla bardzo przeciętnego lub wręcz reprezentującego poziom niegodny UFC Luisa będzie redukcja tempa walki. Przetrwanie, szukanie takiej brudnej walki. Klincz, docisk. Musi minimalizować szansę na bycie znokautowanym, bo nie ma po swojej stronie żadnych argumentów. To walka skrojona pod Hasana, aby budować reprezentanta Indonezji. Tempo, technika, wiek, a przede wszystkim potencjał ogniowy – to sprawi, że Gurule nie dotrwa nawet do 2. rundy. Typ: Bilal Hasan przez KO w 1. rundzie.

Kursy podstawowe na tę walkę na efortuna.pl przedstawiają się następująco:
Gurule: 7.40
Hasan: 1.08

Zakaz uczestnictwa w grze hazardowej dla osób poniżej 18 roku życia. Hazard stwarza wysokie ryzyko straty finansowej. Nadmierna gra niesie ze sobą potencjalne zagrożenie dla zdrowia.