Co działo się w głowie Pawła Pawlaka w walce z Mamedem Khalidovem?

Paweł Pawlak obronił pas mistrzowski KSW i pokonał Mameda Khalidova w walce wieczoru XTB KSW 117. Choć końcówka była brutalna i jednoznaczna, sam mistrz przyznał, że przez długi czas kontrolował emocje i tempo pojedynku. Kluczowy moment przyszedł dopiero po mocnych słowach z narożnika.

Pojedynek z legendą miał różne oblicza. Pierwsze rundy były spokojniejsze, momentami wręcz taktyczne. Dopiero w czwartej odsłonie Pawlak przejął pełną kontrolę i rozbił Khalidova w parterze łokciami. Jak sam przyznał – wcześniej celowo nie forsował tempa.

„Zrobiłem touch sparing i dostałem zrypkę”

Paweł Pawlak nie ukrywał, że początek walki nie wyglądał tak, jak oczekiwał jego sztab.

No trzeba przyznać, że bardzo dobrze się czułem w klatce. Na początku zrobiłem trochę taki touch sparing i już w trzeciej rundzie trener się zdenerwował. Dostałem zrypkę, czy chcę oddać pas. Może i wygrywałem 2 do 1 na kartach, ale sam się wkurzyłem, bo czułem, że w ogóle się nie męczę. W czwartej rundzie wyszedłem i mówię dobra, trzeba podkręcić. Jak Dawid zobaczył, że zacząłem bić z całej siły, to już wiedział, że coś się dzieje. I faktycznie – wtedy to tempo mocno poszło w górę.

„Czułem, że nie może się ruszyć”

Decydujący fragment walki rozegrał się w parterze. Tam Pawlak miał pełną kontrolę nad rywalem.

Nie pamiętam dokładnie, czy złapałem kopnięcie, czy co się wydarzyło, ale jak znaleźliśmy się w parterze, to czułem się bardzo mocny fizycznie. Mamed nie mógł się praktycznie ruszyć. Przepracowałem bardzo ciężko trzy miesiące pod kątem poddań. Chłopaki robili mi 100 procent duszeń, balach, skrętówek i wychodziłem z tego. Wiedziałem, że nawet jak da mi milimetr przestrzeni, to znajdę rozwiązanie. Jak próbował iść po nogę, łapałem trójkąt nogami jego rękę i nogę i wtedy mogłem spokojnie pracować łokciami. To był klucz.

„Biłem, biłem, biłem… aż w końcu przerwał”

To właśnie łokcie okazały się decydującą bronią mistrza.

Przepraszam Mamed, bo naprawdę go polubiłem, świetny człowiek, rodzinny, bardzo sympatyczny. Ale to jest walka. Nawet to nie był jeden mocny łokieć. Ja go trzymałem i biłem krótkie łokcie, jeden za drugim. On dobrze kontrolował nadgarstki, ale ja znajdowałem miejsce i uderzałem. Już wcześniej myślałem, że sędzia przerwie, bo biłem, biłem i biłem, a on się tylko zasłaniał. Dopiero jak się skręcił w drugą stronę i poszła kolejna seria, to na sekundę przed końcem walki sędzia zakończył pojedynek.

„Druga runda dla Mameda”

Pawlak uczciwie ocenił przebieg walki.

Myślę, że drugą rundę przegrałem. Sam to czułem. Trener mówił, że nie wie jak są rundy i żebym przyspieszył, bo mogę to jeszcze przegrać na punkty. To mnie odpaliło. Wtedy już poszedłem bardziej na solówkę, jak to się mówi. Może nie aż tak brutalnie, jak chciał trener, ale efekt był taki, jaki miał być.

„Gigantyczny spokój – nie czułem jego aury”

Jednym z najbardziej zaskakujących elementów była psychika mistrza w starciu z legendą.

Czułem gigantyczny spokój. Dawno tak nie miałem. Może przez to, że Kubuś ze mną wychodził. Widziałem wszystko, co robił Mamed. Nie czułem tej jego aury, którą wielu zawodników odczuwa. Wszystko czytałem. To, że się lubimy, że rozmawialiśmy wcześniej, nie ma znaczenia. On chce zrobić krzywdę mnie, ja chcę zrobić krzywdę jemu. To jest walka.

„Syn był największym bodźcem”

Jednym z najmocniejszych momentów całego wieczoru była obecność syna Pawlaka.

Jak przyszedł do mnie przed walką i się rozpłakał, to było bardzo ciężkie. Przytulił się i długo mnie trzymał. Pomyślałem, że to może był zły pomysł, że to dla niego za dużo. Ale jednocześnie to był ogromny bodziec. Wiedziałem, że patrzy i że muszę wyjść zdrowy z tej walki. Jak po wszystkim wskoczył do klatki i się na mnie rzucił, to coś niesamowitego. Szok, że się nie popłakałem.

„Nie walczę dla zemsty, tylko dla celu”

Pawlak odniósł się też do wątku walki Bartosińskiego z Khalidovem.

Nie robiłem sobie żadnej presji, żeby się za kogoś odegrać. Żartowaliśmy, że fajnie byłoby pomścić, ale ja walczę dla siebie, dla swojej drogi. Zbliżam się do rekordu obron pasa. To mnie motywuje. Chcę być najlepszy.

„Jeszcze go zobaczycie w klatce”

Mistrz odniósł się również do przyszłości Mameda Khalidova.

Mamed ma 46 lat, ale był w dobrej dyspozycji. Wiele osób by jeszcze znokautował. Mam styl, który jest niewygodny, ciężko mnie trafić. To moja przewaga. Ale on nadal jest groźny. Uważam, że powinien robić to, co kocha.

„Zawsze mnie nie doceniali – to moja siła”

Na koniec Pawlak podsumował swoją pozycję w KSW.

Pokonałem Michała Materlę, pokonałem Mameda Khalidova. To mnie cieszy. Ale ja buduję swoją własną legendę. Swoją drogą, swoimi walkami. Ludzie zawsze mnie nie doceniali. I to jest moja siła. Lubię robić wszystko na przekór i później wygrywać.

„Prawdziwą siłę pokażę dopiero pod koniec roku”

Plany mistrza są jasne – rozwój i kolejne wyzwania.

Teraz wchodzę w okres budowania siły. Jeszcze tego nie robiłem wcześniej. Przez trzy miesiące będę mocno pracował i pod koniec roku zobaczycie prawdziwą siłę. Pewnie wrócę na galę bożonarodzeniową. Niech wygra lepszy w Kaliszu i zobaczymy.

Paweł Pawlak po raz kolejny udowodnił, że potrafi kontrolować walkę, dostosować tempo i w decydującym momencie przejąć pełnię inicjatywy. A gdy wrzuca „piąty bieg” – rywale nie mają już odpowiedzi.

Zobacz także: Wojsław Rysiewski podsumował XTB KSW 117: „Pawlak uniósł niewyobrażalną presję i wyglądał świetnie”