Półtora roku przerwy, zerwane więzadła, gronkowiec, zwątpienie otoczenia – a mimo to mistrz wrócił i obronił pas przed własną publicznością. Paweł Pawlak w piątej rundzie poddał Laida Zerhouniego balachą na kolano, wieńcząc jeden z najbardziej emocjonalnych powrotów w historii KSW. Po walce mówił wprost o bólu, presji, synu i tym, dlaczego nigdy nie pozwolił sobie odpuścić.
Paweł Pawlak wrócił do klatki po półtorarocznej przerwie spowodowanej ciężką kontuzją i problemami zdrowotnymi, broniąc mistrzowskiego pasa wagi średniej na gali XTB KSW 113 w łódzkiej Atlas Arenie. Jak sam przyznał, był to jeden z najtrudniejszych okresów w jego sportowym życiu.
Czułem ogromną presję. Atlas Arena wypełniona, świąteczna gala, półtora roku przerwy, półtora roku bólu i myśli, że już nigdy nie wrócę. Zerwane więzadła, gronkowiec, który zniszczył mój układ odpornościowy. Były momenty, że naprawdę myślałem, że to koniec.
Mistrz nie ukrywał, że wiele osób przestało w niego wierzyć.
Dużo ludzi ode mnie odeszło, partnerów, bo czuli, że Pawlak się skończył. Ale ja jestem bardzo uparty. Zawsze wierzę w siebie i nigdy w życiu się nie poddam.
Najważniejszą motywacją był jednak syn.
Mam syna, którego bardzo kocham. Chcę mu pokazać, że nigdy nie wolno się poddawać, nawet jeśli jest bardzo źle. Zawsze wierzę, że przyjdą lepsze dni. To mnie napędza każdego dnia.
Sam przebieg walki Pawlak analizował bez lukrowania. Przyznał, że czwarta runda była dla niego najtrudniejsza.
Pierwsze trzy rundy robiłem to bardzo dobrze. Na początku czwartej rundy dostałem czysto w wątrobę. Źle wymyśliłem gardę, on to świetnie skręcił. Tę rundę musiałem po prostu przechodzić.
Decydujący moment przyszedł w piątej odsłonie – i był w pełni zaplanowany.
W piątej rundzie on mnie obalił i czułem, że jest wysoko. Wiedziałem, że ta balacha na kolano mi wejdzie. Pozwoliłem mu się trochę rozluźnić, bo bił mnie w udo, a ja mam nogi ze stali. Nic nie czułem. W odpowiednim momencie skręcił się idealnie pod balachę.
Pawlak nie ukrywał zaskoczenia, że rywal tak długo nie klepał.
Zdziwiło mnie, że nie klepał od razu. Docisnąłem nogi, wypchnąłem biodra i chyba coś tam mu rozwaliłem.
Mistrz odniósł się też do początku walki, który nie był jednostronny.
Na początku wszedłem z nim w bójkę, niepotrzebnie. On wygrał pierwszą wymianę. Ale mnie bardzo ciężko znokautować. Nikt mnie nigdy nie znokautował – ani w walce, ani na sparingu. Mam naprawdę twardą głowę.
Zwycięstwo przed własną publicznością miało dla Pawlaka szczególny wymiar.
Wspaniałe uczucie. Najpierw pokazałem sobie, że potrafię. Cała hala za mną, mnóstwo ludzi z Łodzi. Fajnie, że pas zostaje tutaj i nigdzie się nie wybiera.
Zapytany o „sekret” swojej długowieczności, odpowiedział bez wahania.
Ciężkie chwile mnie budują. Charakter, determinacja, to mnie wzmacnia. Nigdy się nie poddaję. Nawet gdy było ciężko, znalazłem sobie inną drogę – fundację, zawody amatorskie, pracę z dzieciakami. To zmieniło mi głowę i pozwoliło wrócić.
Na koniec Pawlak podkreślił, że nie potrzebuje materialnych nagród.
Największy prezent już dostałem. Zdrowe przygotowania, brak problemów z odpornością. Dla mnie liczą się chwile, rodzina, to, żeby syn był ze mnie dumny. Rzeczy materialne nie mają znaczenia. Choć bonus z KSW by się przydał.
Zobacz także: XTB KSW 113: Michał Michalski rozbił Damiana Janikowskiego w brutalnej wojnie stójkowej [WIDEO]
Więcej w wywiadzie dla mediów (w tym naszej redakcji):
